مدت زمان آماده سازی سفارشات 10 الی 15 روز کاری است
تاریخچه شمع در ایران؛ روایتی از روشنایی تا آیین و فرهنگ
شمع در ایران تنها وسیله‌ای برای روشنایی نبوده و در طول تاریخ، در آیین‌های مذهبی، مراسم سنتی، ادبیات و باورهای عامیانه نیز جایگاه ویژه‌ای داشته است. شواهد تاریخی نشان می‌دهد انواع شمع از دوره‌های نخستین اسلامی در ایران شناخته شده بودند و بعدها با ورود فناوری‌های جدید، شکل و شیوه تولید آن‌ها نیز تغییر کرد.
شمع یکی از وسایل قدیمی روشنایی در ایران به شمار می‌رود. بر اساس منابع تاریخی، در دوره‌های نخستین اسلامی نمونه‌هایی از شمع در متون فارسی دیده می‌شود و تصویر شمع نیز در نگاره‌های ایرانی از سده‌های ششم و هفتم هجری به بعد قابل مشاهده است.
در ایران، شمع‌های اولیه بیشتر از پیه یا چربی حیوانی ساخته می‌شدند و به «شمع پیهی» شهرت داشتند. شمع‌های مومی که از موم زنبور عسل تهیه می‌شدند نیز بعدها رواج پیدا کردند. برای خوشبو کردن شمع‌ها از موادی مانند کافور، عنبر، روغن دارچین و روغن میخک استفاده می‌شد؛ موضوعی که نشان می‌دهد استفاده از رایحه در شمع سابقه‌ای طولانی در فرهنگ ایران دارد.
شمع در کنار کاربرد روشنایی، در مراسم مذهبی و آیین‌های مختلف نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. روشن کردن شمع در مساجد، امامزاده‌ها و زیارتگاه‌ها، به‌ویژه در برخی مراسم مرتبط با عاشورا، از جمله کاربردهای شناخته‌شده آن بود. در فرهنگ عامه نیز روشن کردن شمع در برخی مکان‌های زیارتی یا مقدس با نیت برآورده شدن خواسته‌ها رواج داشت.
در دوره قاجار، استفاده از شمع در شهرهای ایران افزایش یافت. شمع‌های پیهی در میان طبقه متوسط کاربرد داشتند و در مناطق روستایی نیز انواع شمع‌های دست‌ساز تولید می‌شد. در همین دوره، شمع‌های استئارینی و انواع شمع‌های سفید وارد بازار شدند و به‌ویژه در میان طبقات مرفه و مسئولان مورد استفاده قرار گرفتند.
تلاش‌هایی برای تولید صنعتی شمع نیز در ایران انجام شد. تولید شمع‌های استئارینی در تهران از سال ۱۸۶۲ میلادی آغاز شد، اما این واحد تولیدی تا حدود سال ۱۸۸۰ فعالیت خود را از دست داد. در سال ۱۸۹۲ نیز امتیازی برای تولید شمع به یک گروه بلژیکی داده شد، اما کارخانه شمع‌سازی این مجموعه نیز موفقیت چندانی به دست نیاورد.
ورود برق به ایران در اواخر دوره قاجار، به تدریج نقش شمع را به‌عنوان وسیله اصلی روشنایی کاهش داد. نخستین نیروگاه برق در سال ۱۸۹۶ خریداری و در سال ۱۸۹۸ مورد استفاده قرار گرفت، اما شمع‌ها برای مدتی همچنان در زندگی روزمره و به‌ویژه در کاربردهای مذهبی و سنتی مورد استفاده بودند.
در کنار این کاربردها، شمع جایگاه مهمی در ادبیات فارسی نیز پیدا کرد. شاعران ایرانی از شمع و شعله آن به‌عنوان نمادی برای عشق، فداکاری، روشنایی و تجربه‌های عرفانی استفاده کرده‌اند. به همین دلیل، شمع در فرهنگ ایرانی از یک وسیله ساده روشنایی فراتر رفته و به نمادی آشنا در ادبیات و آیین‌های ایرانی تبدیل شده است.
امروزه نیز شمع در ایران بیشتر در قالب‌های تزئینی، معطر، فانتزی و مناسبتی تولید و استفاده می‌شود و اگرچه دیگر نقش اصلی خود را در روشنایی خانه‌ها ندارد، همچنان بخشی از فرهنگ مراسم، دکوراسیون و هدیه‌دادن به شمار می‌رود.
